|
Vakantie 2000
Tsjechië
Inhoud
Vakantie 2000.
Eerste dag, Zaterdag 15 juli 2000.
Tweede dag, Zondag 16 juli 2000.
Derde dag, Maandag 17 juli 2000.
Dag vier, Dinsdag 18 juli 2000.
Dag vijf, Woensdag 19 juli 2000.
Dag zes, Donderdag 20 juli 2000.
Dag zeven, Vrijdag 21 juli 2000.
Dag acht, Zaterdag 22 juli 2000.
Dag negen, Zondag 23 juli 2000.
Dag tien, Maandag 24 juli 2000.
Dag elf, Dinsdag 25 juli 2000.
Dag twaalf, woensdag 26 juli 2000.
Dag dertien, donderdag 27 juli 2000.
Dag veertien, vrijdag 28 juli 2000.
De vakantie bestemming was
Trnavka, vlakbij het dorp Cerv. Recice. Het
is een soort villapark waar een aantal leuke villa’s
staan die puur voor vakantie doeleinden gebouwd zijn.
Deze staan langs een leuk meertje in een schitterende
omgeving. Als je van disco’s houdt en palmstranden dan
moet je hier niet zijn. Alleen als je van natuur en rust
houdt, want dan kom je werkelijk aan je trekken. De
vakantie was geboekt bij Happy Home. We zijn zeer
tevreden over de toegeleverde documenten en kaarten, zij
waren geheel compleet.
De eerste dag begon natuurlijk zeer
regenachtig met een temperatuur van 10o
Celsius, om 02:00 uur (!) ging de wekker! Want we hadden
bedacht dat we best wel om 03:00 uur konden vertrekken.
Dit bedenken ging vrij vlot, alleen het uitvoeren ging
een stuk moeizamer… Uiteindelijk lukt het ons om 10
minuten eerder te vertrekken!
Toen wij onderweg waren besef je
pas hoe eenzaam je op een weg in de randstad kunt
voelen… we konden goed opschieten, eerst de A2 tot aan
Utrecht, daarna de A12 tot aan de grens. Hier netjes de
120km (plus een beetje) aangehouden. Vanaf de grens de
A3 op, en voor het gemak de A3 gevolgd tot aan
Neurenberg. Dit dwars tegen alle verschillende
routeplanners in… nou we hebben het geweten, vanaf
Würzburg tot aan Neurenberg langzaam rijdend tot
stilstaand verkeer. Het stuk tot aan Würzburg ging
bijzonder voorspoedig, het kon eigenlijk niet goed gaan…
Vanaf Neurenberg de A6 (E50) op tot aan de afslag Loket.
Deze E50 is soms snelweg en soms gewoon een B-weg. De
weg voert langs Pilsen en Praag.
Volgens de route planner van Shell,
GeoStar, zou de rit 12 uur duren, echter door de files
hebben we ong. 1 uur achterstand opgelopen en hebben we
er dus 13 uur over gedaan. Toch wel een hele rit,
gelukkig wisselde wij elkaar af met autorijden, anders
is het toch onverantwoord…
De stemming zat er dus vrij vlot
in, Susan die dreigde bij Vinkeveen al dat zij naar huis
zou gaan en dat de vakantie allang mislukt was. Michel
en Wouter deden daar hun schepje nog bovenop waardoor we
bij Utrecht er al helemaal doorzaten. Na enige
psychologische betogen en onmogelijke beheersing kwam de
stemming er toch enigszins positief in. Hoewel Susan met
een behoorlijke bokkenpruik op, vanaf de achterbank de
boel probeerde te regeren.
Eenmaal op bestemming aangekomen
konden we weer normaal ademhalen, het huisje viel alles
mee! We hadden allerlei visioenen hoe het bouwval er wel
niet uit zou zien. Gelukkig viel het mee, ook de 100
meter naar het water was werkelijk binnen de 100 meter.
En de roeiboot was aanwezig! In het huis was ook een
openhaard aanwezig. Dus na het verkennen van de omgeving
was de openhaard hét doelwit! Na enig stuntelen met
kranten en natte takken kwam warempel een behoorlijke
vlam tevoorschijn en begon het zelfs warm te worden.
Uiteraard word je dan overmoedig en leg je als een
volleerd stoker enkele grote blokken op het al
behoorlijke vlammende vuur. Je wilt natuurlijk direct
alle vocht uit het hele huis drijven met een geweldig
vuur! Uiteraard heeft een (vooral koude) schoorsteen ook
zijn limiet en kan dan niet alles verwerken waardoor
enige rookpluimen de kamer in komen. Door een
inschattingsfout van de stand van de afsluiter… hij
stond al open… werd deze enkele seconden gesloten,
hierdoor was het HELE huis één rookmassa! Je zag
werkelijk geen hand meer voor ogen! De jongens hingen
hijgend over de railing van de veranda, bij te komen! En
de kamer temperatuur was dus uiteindelijk op
gevoelswaarde vriespunt! Volgens de thermometer was het
14o Celsius. Hier zie je maar weer waar een
vakantie wel niet goed voor is, je leert altijd wel wat!
De eerste avondmaal hebben we brood
gegeten met champignon en tomatensoep. Hierna een paar
potjes Ezelen, een spelletje wat Wouter van zijn
vriendjes geleerd heeft. Dit gaf de nodige melige
toestanden waardoor het naar bed gaan eigenlijk
voorspoedig ging! In de avond begon het lezen van alle
informatie over Tsjechië… Ook het maken van een grove
planning, het bezoeken van enkele kastelen, Praag,
musea, etc., ging voorspoedig.
Het gevolg van het ontbreken van
overgordijnen is de dag te vroeg begonnen! Het is immers
zondag. Het was omstreeks 07:30 dat ze wakker werden.
Gedurende de nacht zijn er wat verhuizingen geweest, die
mij volkomen voorbij gingen, omdat ik als een blok in
slaap was gevallen.
Deze ochtend hadden we nog gewoon
Nederlands brood en beleg. Tijdens het ontbijt probeerde
we enige plannen te maken wat we verder de dag zouden
gaan doen. Zoals we gisterenavond al hadden bedacht
zouden we de omgeving in de rondte gaan rijden en zien
wat er te beleven was. In een soort guestbook had een
vorige bewoner aangegeven dat er in Pelhrimov
tegenover de chinees een uiterst goed restaurant was de
‘Vinaria’ geheten.
Wij gingen omstreeks 13:30 uur op
pad richting het dorp Cerv. Recice, we kwamen op
een soort dorpsplein waar diverse jongelui bij elkaar
geklit stonden. Op zich een gezellig dorpskern. Hier
zijn wij langzaam doorheen gereden en onsweg vervolgt
richting Zeliv. Het dorp Zeliv is een
rustig dorp wat aan de andere kant van het meertje ligt,
hierna was het richting Humpolec. Dit ging langs
en kronkelweg en diverse dorpjes o.a. Petrovice,
Mocidla. Het is een zeer rustige omgeving waar je
sporadisch iemand tegenkomt. Het is heuvelachtig met af
en toe stijgingen/dalingen van 12%. Afwisselend bos en
akkerbouw, op de akkers staan Zonnebloemen, tarwe en
Maïs. Humpolec is een stadje wat toch al een stuk
groter is dan de dorpjes die we gepasseerd zijn. Hier
komen we een echte flappentapper tegen, direct dankbaar
gebruik van gemaakt. Je moet toch op vakantie geld
uitgeven, dat gaat niet als je niets heb… Na een kleine
verkenningstocht door het stadje besloten we richting
Jihlava te gaan. Dit uiteraard via de binnen wegen.
Het eerste dorp was Krasonov, een klein dorpje
waar de dwars doorheen rijdt. Na het passeren van nog
enkele dorpjes, o.a. Branisov, Simanov, Vetrny
Jenikov, Spinov kwamen we in Jihlava aan.
Hier was een grote warenhuis ‘Prima’ geopend, hier
konden we dus niet omheen, Léan was té nieuwsgierig…
Uiteraard wilde we allemaal wel eens een winkel in,
allereerst om te vergelijken en eventueel wat voor in de
avond te kopen. De prijzen vielen best tegen, er waren
ook alleen artikelen die ook bij ons in de schappen
staan, dus is het logisch dat de prijzen overeen komen.
De Tsjechische artikelen waren toch wel goedkoper,
vooral het etenswaar. Twee flessenwijn voor bij de
openhaard… (tenminste, als we deze weer aan durven te
steken) Na al dat gewinkel vertrokken we richting
Pelhrimov, het beloofde restaurant zoeken. De enige
aanwijzing was dat het tegenover de chinees staat. Na
een behoorlijke omleiding zijn we bij het stadje
aangekomen. Een grote stad, met volgens ons zeer veel
centra. Na een tientalpogingen om toch in het centrum
terecht te komen besloten we maar om toch een restaurant
in Humpolec op te zoeken. Echter het bleek wel
heel rustig te zijn in Humpolec… Susan kreeg
steeds meer last van haar knie waardoor we niet het hele
centrum wilde doorlopen. Hierop besloten we om toch maar
in het dorp Zeliv of Cerv Recice een
restaurant te zoeken… het werd er niet makkelijker op.
Uiteindelijk durfde we te beslissen dat we het
restaurant in Cerv Recice te kiezen. Het bleek
dat ze goed Duits spraken en een Duits menukaart hadden,
dus ook hier kwamen we er goed vanaf… We heben daar
heerlijk gegeten, hierdoor kregen we alle goede moed om
de overige 13 dagen goed door te komen.
In het huis aangekomen werd de
drang om de openhaard aan te steken toch weer steeds
groter. Na een grondig onderzoek bleek dus dat de
rookgasafvoerregelklep niet goed functioneerde! De
hendel was los van de klep! Dus toen de klep warm werd
moet deze zijn dichtgevallen! Hierdoor ons het huis
uitrookte! Een oplossing was om iets tussen de klep te
zetten zodat deze gewoon altijd open zou zijn. Na een
zoektocht in de garage en kelder werd er een staafijzer
op een tweetal bakstenen gezet welke de regelklep
openhield. Vervolgens de proef op de som en een klein
vuurtje gestookt… en ja hoor, de schoorsteen deed weer
wat ie moest doen. De stoker in mij werd weer wakker en
een aantal blokken werd op de brandstapel gelegd.
Ondertussen gingen we weer ezelen, maar nu voor de
openhaard. Léan zonderde zich af met een boek die mij
véél te dik leek. Na heel veel potjes ezelen en toch wel
een melige stemming gingen we over op het zwartepieten.
Kortom het was een heel gezellige start van de avond!
Nadat de kinderen naar bed gegaan waren hebben we nog
een paar glazen wijn gedronken op de gezellige dag! De
jongens waren bijzonder goed geluimd, vrijwel geen
verkeerd woord gevallen. De vakantie was volgens ons
begonnen!
Deze morgen was het allemaal iets
later, dit kwam omdat we deze keer donkere handdoeken
hadden opgehangen. Het was nu ongeveer 08:00 uur… We
konden het rekken tot 09:00 uur waarna we naar beneden
gingen en de openhaard weer aanstaken, het was namelijk
ongeveer 12 graden.
Het regende en het was buiten
behoorlijk fris, niemand had echt zin om naar buiten te
gaan. Dus Léan dook weer in haar boek en wij gingen
natuurlijk weer ezelen bij de openhaard. Ook zwatepieten
kwam om de hoek kijken… Na het ontbijt en het ook weer
opruimen en afwassen was het de beurt voor Léan om te
kaarten waardoor ik ook in mijn boek kon begraven. Het
was ‘Tao van het gesprek’ van Michael Kane.
Uiteindelijk gingen de jongens hun
gang waardoor we beide het gemak konden nemen met een
boek… heerlijk, echt vakantie. Het regende nog steeds
lichtjes toen we besloten om toch de roeiboot uit te
proberen. De jongens en ik gingen roeien in de regen,
Léan bleef in haar boek. Er stond heel wat water in de
boot, wij hoopte met zijn alle dat het uit de lucht kwam
en niet uit het meer… we hadden melige visioenen dat we
dat halverwege het meer wel zouden weten! Uiteindelijk
zijn we weer naar het huisje teruggekeerd en begonnen we
aan de zware taak: houthakken. De jongens kwamen met
bergen hout aanzetten, bij de mededeling dat het alleen
ons eigen hout moest zijn begonnen ze geheimzinnig te
lachen… Maar er was weer voldoende hout om het huisje op
zijn grondvesten te laten trillen. Er was maar een klein
bijltje beschikbaar, dus de grote stukken vielen echt
niet mee.
Voor het avondeten wilden we toch
het restaurant vinden die in het ‘guest book’ stond
vernoemd, de ‘Vinaria’ in het stadje Pelhrimov,
tegenover de chinees. We gingen binnen door langs
diverse kleine dorpjes, o.a. Popelistna, Svepravice,
Pobistryce, Kasikovice, hodejovice naar het stadje
Pelhrimov. We genoten van die heuvels met
ontzettend veel bomen, akkers en vergezichten. Waar we
gisteren 10 tallen keren voorbij reden zagen we
plotseling het bordje ‘centrum’. Tevens reden we
plotseling langs een chinees restaurant, en na een
honderd meter aan de andere zijde het restaurant
‘Vinara’ wat volgens ons hét restaurant moest zijn. Het
bleek dus dat het centrum afgesloten was voor auto’s!
Nadat de auto geparkeerd was vonden we een schitterend
plein met schitterende huizen! Diverse winkels en
restaurants waren hier gevestigd. Diverse mensen waren
bezig om standjes op te ruimen, alles wees er op dat er
vandaag markt was geweest. De eerste reactie van Léan
was dat we volgende week hier ook zouden zijn. Na een
klein rondje te hebben gelopen besloten we om het,
inmiddels beroemde, restaurant uit te proberen. De
ingang is een beetje vreemd, maar het leidt naar een
gezellig restaurant. De menukaart was in diverse talen
dus ook hier geen gekke verassingen te verwachten. Nou,
het eten was perfect! Hier zullen we vaker terug komen!
De terugweg gingen we over de weg 112.
Bij terugkomst de openhaard weer
aan en natuurlijk weer kaarten en spelletjes doen. Het
huisje is comfortabel en warm (openhaard…) en heeft een
warme uitstraling, alles is van hout en hier en daar
niet echt strak afgewerkt. De harmonie tussen de jongens
wordt steeds groter! Ook deze dag gaat in de boeken als
een ontspannen vakantiedag!
Vanmorgen ging het goed, de jongens
bleven weer wat langer op bed… Echter we hadden met ons
zelf afgesproken dat we voor 12:30 uur zouden
vertrekken, iemand dacht dat het 11:00 uur was… dus na
een goed ontbijt waren wij om 11:00 uur op pad. Tijdens
ons ontbijt werden we nog verast door een oorwurm, deze
kwam uit het bruine brood zetten (!).
Het plan was om vandaag naar het
kasteel Cesky Krumlov in het gelijknamige
plaatsje te gaan bezoeken. Op de kaart lijkt het een
klein stukje, maar het was toch een heel eind, dit komt
vooral doordat je van het ene dorp in het andere dorp
terechtkomt. De snelheid op de doorgaande wegen is 90
km/uur en in de dorpjes 40 km/uur. We zijn vanuit
Cerv Recice richting Pelhrimov, waarna de weg
19 volgen richting Tabor. Hier passeer je diverse
dorpjes die toch iedere keer weer anders zijn. Vanuit
Tabor hebben we de 3 gevolgd richting Ceske
Budejovice. Dit is een iets bredere weg, regelmatig
stukken dat het driebaans is.Ceske Budejovice is
een grote stad, de McDonald's komen je tegemoet als je
de stad passeert. Vervolgens gingen we richting
Ceskey Kumlov, eerst een stuk over de 3, vervolgens
over de 159. Het laatste stuk is weer een kronkel weg
van dorp naar dorp. Wat wel opvalt is dat hier heel veel
dingen ook in het engels wordt weergegeven, je ziet
plotseling wel heel veel Hollanders en enkele verdwaalde
Duitsers. Ceskey Krumlov is een echt schitterende
stad, volop oude steegjes en straatjes, ook het kasteel
is mooi, deze werd overigens gerenoveerd. Het is echt de
moeite waard om hier door de straatjes te slenteren. Het
was nu een beetje bewolkt en het regende licht, toch was
het behoorlijk druk, kan me voorstellen dat dit bij mooi
weer wel heel erg druk zal zijn. Na het zien van het
kasteel en het slenteren door de straatjes zijn we in de
auto gestapt en gingen richting het Lipno meer.
Het meer staat bekent als een soort Balaton meer maar
dan van Tsjechië. We vervolgden de weg over de 159 welke
overging in de 163. Hier zie je aanmerkelijk meer
reclame dan in de omgeving van Trnavka. Langs het
meer kom je zeer veel campings langs het water tegen.
Als wij van kamperen zouden houden dan waren dit wel
hele mooie plekjes, enkele meters vanaf het meer je
tentje opzetten… voor diegene die hiervan houden zal het
wellicht het einde kunnen zijn. We hadden meer
uitgaanscentra verwacht, maar die kwamen we niet tegen.
Wellicht als je alle dorpjes rond zou rijden dat de
souvenirtentjes je tegemoet zouden komen, maar op de
doorgaande weg hadden we er geen last van. Het viel wel
op dat we meer bij de grens terechtkwamen, diverse
meisjes van plezier die verveeld langs de weg buiten de
dorpjes stonden te wachten… Vervolgens hebben we de 3
(wegnummer) weer gevonden en gingen rechtstreeks via
deze weg en de 19 richting het huisje. Op de terugweg
reden we door een dorpje waar we aangehouden werden door
de politie! Alle auto’s werden tegengehouden en veel
mochten weer snel op weg. Wij moesten blijven staan, er
werd gezegd dat we gefotografeerd waren en dat we 64 Km
door het dorp reden, hier mocht 50 Km gereden worden.
Volgens de politie man kost dit normaal 1000Kc, maar
vandaag en voor ons 500Kc. De rit naar het kasteel
duurde 2½ uur, dus toen we goed en wel op de 3 richting
het huisje gingen werd het toch iets te moeilijk voor de
jongens, vooral Susan had energie teveel. De terugreis
duurde zo’n 3½ uur. Maar nadat we zo’n McDonald's
bezocht hadden zat de stemming er gelukkig weer in!
Tsja, een vakantie bestaat voornamelijk uit
compromissen, en McDonald's is er een van. Er zijn
zoveel heerlijke en betaalbare restaurants!! En wat
kiezen de jongens… maar voor de goede vrede en de
broodnodige kredieten kunnen we wel één of twee keer
naar zo’n sch…r toe. We hebben op de terugweg nog een
ijsje in het dorpje Cerv Recice gekocht. Hier was
inmiddels een kermis gearriveerd! Het zag er allemaal
niet zo spectaculair uit als de attracties in Nederland.
In de avond hebben we de openhaard
weer aangestoken! Hoewel de temperatuur vandaag toch de
20 graden heeft gehaald was het in de avond weer
frisjes. We schenken weer een glas wijn in gaan even op
het balkon zitten genieten van het uitzicht, totdat het
kippenvel te grof wordt en we de nacht bij de openhaard
verder voortzetten.
Kortom het was toch een
ontspannende dag.
Vanmorgen ging Léan met Susan naar
het winkeltje in het dorp broodjes en vleeswaren halen!
Is altijd weer een spannend moment om alleen in een
vreemd voor de eerste keer de boodschappen te doen.
Ondertussen lag ikzelf nog te dromen over wat we wel
niet hadden kunnen hebben… (niet dat we ontevreden zijn
hoor!)
Het beloofde een mooie dag te
worden, de zon scheen en iedereen was uitgelaten. Nadat
we het nieuwe ontbijt hadden geproefd, tafel hadden
opgeruimd, houtgehakt, bedden opgemaakt en natuurlijk
koffie gedronken gingen we roeien… Het nieuwe ontbijt
viel niet tegen, Léan had ook iets van ham gekocht maar
dat zag er wel heel erg vet uit dus hebben we deze maar
opzij gelegd. De broodjes en overige vleeswaren waren
wel een succes! En dat voor heel weinig geld! Voor
ongeveer 134 Kc had ze 700 gram vlees, een heel brood, 8
broodjes en 1 potje jam, dus voor ongeveer fl 8,00!
Probeer dat maar in Nederland.
Dus na de koffie gingen we roeien,
daar ontmoeten we een gezin uit Lisse, ook drie
kinderen. Dat klikte best wel goed, zij waren hier al
een week eerder dan wij. Blijkt dus dat het al regent
vanaf hun eerste dag. Wellicht dat het echt mooi wordt
als zij vertrekken. De jongens gingen roeien, wat
uitmondde op een zwempartij! En dat met 18 graden… het
watertemperatuur was waarschijnlijk enkele graden lager.
Michel was de eerste die het te koud vond en besloot om
onder de warme douche te gaan staan. Wouter en Susan
hadden ondertussen hun vriendjes gevonden! De kou hield
ze niet tegen. Uiteindelijk gingen we naar het huisje,
de jongens hadden ondertussen weer afgesproken met
elkaar. Eenmaal thuis gekomen ging de openhaard weer op
standje oorlog! De rest van de dag hadden we de jongens
niet meer gezien! Ze hadden hun vriendjes gevonden. Ook
de vader van het gezin deed mee met verstoppertje. Susan
kwam nog met een verhaal thuis dat ze een zielig klein
konijntje had gezien. Ze had het ook nog kunnen aaien…?
Toen Léan de jongens ging halen kwam ze terug met de
mededeling dat we samen met de kersverse kennissen
gingen eten.
We gingen naar het restaurant
‘Vinara’ in Pelhrimov, wat ons eerder zeer
bevallen was. We kwamen nu echter met 10 personen het
kleine restaurantje overvallen. Diverse gasten werden
van hun tafel gestuurd omdat wij dan bij elkaar konden
zitten! Enigszins opgelaten gingen we aan de lange tafel
zitten. De jongens hadden elkaar gevonden en gingen hun
uiterste best doen om aan de overige bezoekers te
overtuigen dat wij er ook waren! Ze waren zo lekker
bezig dat de bierviltjes door het restaurant heen
vlogen! Het eten was weer heerlijk! We besloten om een
ijsje in het dorpje Cerv Recice te kopen, zoals
we dat gisteren ook gedaan hadden. Er was inmiddels een
halve kermis opgebouwd. Het kreeg nu meer vormen en er
stonden nu wat meer leuke attracties. Zeker als je
bedenkt dat het dorpje uit enkele boerderijen een
restaurant en een winkeltje bestaat.
In de avond hebben we nog een
potje… ge-ezelt, uiteraard. De jongens weer naar bed,
deze keer mocht Susan niet bij de jongens slapen!
Paniek! Susan durft niet alleen te slapen, na zware
onderhandelingen (Khoffie Aman zou hier jaloers op zijn)
is er overeengekomen dat ze in de kamer met drie bedden
gaan slapen, ligt Susan niet fysiek in een bed, maar wel
in één kamer! Opgelost! Dus ze konden lekker gaan
slapen. Wij hebben nog even nagepraat en een wijntje
gedronken, een paar blokken hout op het vuur en zijn
daarna ook moe maar voldaan naar bed gegaan. (Waar wij
nu moe van waren wisten we ook niet, maar we waren het
wel…) Kortom weer een leuke dag met nieuwe dingen
gedaan, ondanks dat de zon niet volop scheen en het
ongeveer 18-19 graden was.
Vanochtend werd ik gewekt nadat
Léan en Michel al boodschappen hadden gedaan! Een
heerlijke verrassing! Na het ochtend ritueel besloten we
om naar de grotten te gaan. Het regende licht en het zag
er niet rooskleurig uit… Léan had gelezen in één van de
vele meegebrachte boeken dat er mooie grotten te zien
waren ergens bij het plaatsje Blansko. Blansko
ligt ten noorden van de industrie stad Brno. Dit
is een hele grote stad waar heel veel industrie omheen
te vinden is.
We vertrokken omstreeks 11:00 uur
en waren om 13:00 uur bij de grotten. Het regende
gelukkig niet, hier en daar een spetter, maar meer
niet. Er zijn in deze omgeving ontzettend veel grotten
te zien. De Moravische Karst is een spectaculaire
grotten labyrint. Er zijn vele ondergrondse riviertjes
en beken.
We besloten om eerst naar
Punkevni jeskyne te gaan, dit zou een ondergrondse
rivier zijn. Bij Blansko hebben we de winkel
keten Billa bezocht. Dit is een zeer uitgebreide
supermarkt, alles wat je thuis in de schappen vindt is
hier ook. Toen wij vanaf Blansko wegnummer 379
vervolgde richting Jedovnice namen we de eerste
afslag richting Techov. Hier volgde we de
wegwijzers richting Punkevni jeskyne. Plotseling
stonden er borden midden op de weg met een bewaker die
netjes 40 Kc rekende voor het parkeren van de auto. Op
de kaart stond een doorgaande weg aangegeven, maar dit
werd als parkeerplaats gebruikt. De dichtstbijzijnde
grot was de Katerinska jeskyne. Dit is een grot
waar de afbeelding van de heks ‘Katerina’ op te maken
was. Er was ook een klas Poolse jongeren onder
begeleiding mee, één van de begeleiders vertaalde het
geheel in het Pools. Dit zei ons natuurlijk ook niets…
het was wel leuk dat elke keer als de gids iets in het
Tsjechies zei de Poolse begeleider begon met ‘Aha…’ dit
werd al gauw door Susan overgenomen. Er werd ook een CD
afgespeeld in een grote halachtige ruimte. De bedoeling
was om van de akoestiek te genieten, dit vergde wel
enige beheersing van de jongens… De grot was best wel
leuk om te zien, de druipstenen afzettingen. Na de
rondleiding kwamen we weer buiten terecht. Nu gingen we
met een treintje naar de andere grot toe. Inmiddels
kwamen we een stel uit België tegen, zei hadden het hele
terrein al rondgelopen… ze hadden van die gevaarlijke
bergschoenen aan die aangaven dat ze al enige kilometers
in de benen hadden. Bij het treintje aangekomen troffen
we een Tsjechies stel tegen die ook in grot aanwezig
was, zij was zeer behulpzaam bij het kopen van een
kaartje. Het treintje ging toch wel een heel eind
voordat deze op plaats van bestemming was. Wouter vroeg
zich af of Léan nog steeds wilde lopen… Bij de kassa
voor de Punkevni jeskyne bleek deze geheel
uitverkocht te zijn! Geen kaartjes meer! Er bleef één
attractie over en dat was de Macocha-kloof. Dit
is een spelonk van 138 meter diepte. Men denkt dat deze
ontstaan is doordat een gigantische grot ingestort is!?
Deze is te bereiken via een gondel. Nou dit was een hele
stap voor Léan, die heeft namelijk last van hoogtevrees!
Toch ook voor de jongens een hele onderneming om met
zo’n gondel naar boven te gaan. Eenmaal boven aangekomen
moesten we enkele dubbeltjes per persoon betalen om even
over de rand van de kloof te kunnen kijken. Nou, 138
meter is toch een héél eind, vooral als je die loodrecht
naar beneden kijkt! De kippenvel staat toch even op je
rug als je Susan en Michel het hekwerk in ziet klimmen
om over de railing heen te kijken… Hier een ijsje en een
soort Pizza gegeten, hierna gingen we met de gondel naar
beneden en zochten we het treintje weer op. Wij kwamen
aanlopen, ontzettend veel mensen waren ons al voor
geweest, en het treintje stopte netjes voor ons. Wij
konden als eerste instappen, Léan stapte hard lachend
in, om toch de overige wachtende te laten weten dat niet
iedereen mee kon! Ook de luide opmerking ‘De laatste
zullen de eerste zijn’ ging er lekker in! Omstreeks
16:15 uur vertokken we weer richting Brno. We
besloten om in Pelhrimov bij het hotel ‘Slavie’
te gaan eten. Hier aangekomen besloten we om naar de
pizzeria te gaan die op de eerste verdieping zit. Susan
had hetzelfde als gisteren, Kalkoen met friet, en de
overige een pizza… dit waren echt hele goede pizza’s!
Voor het eerst namen we nog een ijsje in hetzelfde
restaurant, dit viel eigenlijk een beetje tegen, geen
noten zoals deze op de foto te zien waren, je kan niet
alles hebben. De prijs viel in ieder geval mee, voor
ongeveer 700 Kc, inclusief fooi (de rekening was 580Kc)
dus snel gerekend waren voor nog geen fl 42,00 hebben we
met zijn vijven gegeten!
Thuis gekomen hebben we nog even
gebadmintond en overgegooid, uiteraard ge-ezelt en de
openhaard aan gestoken. Susan was nog even opzoek
geweest naar het kleine konijntje. De jongens gingen nu
zonder al te veel problemen met zijn drieën in één bed
slapen. Iedereen gelukkig. Het duurde tot 22:30 totdat
ze gingen slapen! Ondertussen maakte wij plannen voor de
volgende dag. De grote vraag blijft… wanneer gaan we nu
naar Praag?
Vandaag uitgeslapen tot 10:00 uur.
Het zal een rustdag zijn, alleen lezen, tennissen,
voetballen, etc. Na het ochtend ritueel, ontbijt enz.
zijn de jongens de nieuwe kennissen gaan opzoeken. Het
bleek dat deze omstreeks 1300 uur richting Nederland
gingen. Een dag eerder als gepland, ze gingen de zon
zoeken…
Wij gingen toch even winkelen in
Pelhrimov. Eerst zijn we bij de Penny Markt geweest,
hier de wekelijkse boodschappen gedaan. Léan wilde graag
trainingspakken kopen voor de jongens zodat deze toch
weer meer kleren hadden, ze hadden één warm stel kleren
en een paar korte broeken en T-shirts… vorig jaar hadden
we het warme stel niet nodig gehad… Eenmaal in het
stadje aangekomen zijn we gaan winkelen en al gauw waren
de trainingspakken gevonden. Twee trainingspakken en één
broek voor Wouter voor 700 Kc. We zijn uiteraard toch
alle winkels in en uit gegaan! De zon begon ondertussen
te schijnen! En Léan die klaarde ook helemaal op! Michel
had onderweg ergens een boemerang gekregen. We stapten
onverdroten door het stadje heen en de klok tikte door.
We hebben nog een paar kaarten voor het thuisfront
meegenomen. Omstreeks diner tijd stonden we plotseling
voor het restaurant ‘Vinara’, alsof het zo moest zijn!
We besloten maar om hier te gaan eten, in de hoop dat ze
ons nog toelieten… Het viel gelukkig mee! We hadden
allen weer heerlijk gegeten hier! Het begon ons goed te
bevallen, iedere avond uit eten! Geen zorgen om de
afwas, alleen zorgen om de slanke lijn! Uiteraard gingen
we een ijsje in het dorpje Cerv Recice te kopen.
De kermis was overdag open geweest, tenminste volgens
enkele Nederlanders die er ook een ijsje aten. De meeste
attracties waren al gesloten, alleen het Lunapark was
nog open!
Eenmaal thuis gingen we de
boemerang uitproberen en vervolgens badminton en als
afsluiter het potje ezelen! De kaarten ingevuld, Susan
kreeg het nog iets te kwaad toen Léan Monique belde,
maar na het schrijven van de kaarten ging het wel weer.
Wij namen zoals iedere avond een glas wijn. De jongens
gingen redelijk slapen, enige onderhandelingen over wie
waar ging slapen maar voor de rest viel het wel mee.
Vandaag zag je diverse mensen
vertrekken en later op de dag nieuwe mensen arriveren.
Enkele mensen gesproken die al een week in Tsjechië, op
een andere locatie, waren. De dag begon in ieder geval
goed, de zon scheen. Het was wel iets bewolkt, maar de
zon kwam de gehele dag weer terug! De jongens én Léan én
ik waren allen een stuk vrolijker! Gelukkig voor de
jongens kwamen er weer nieuwe leeftijdgenoten waarmee
gespeeld kon worden.
De jongens begonnen vanmorgen met
roeien en wij, Léan en ik, starten de dag met lezen op
het balkon. Verder nog wat gebadmintond en het
villawijkje rondgelopen.
In de avond zijn we in het Hotel
Slavie, maar nu beneden in het normale
restaurant, gegeten. Dit is dus onder de Pizzeria! In
deze Pizzeria hebben we eergisteren gegeten.
Dus vandaag niet veel bijzonders
gedaan, lekker uitgerust en op het gemak dingen gedaan,
gelezen etc. Echt vakantie! HEERLIJK!!!!!!!!!!
Vandaag hadden wij een route
gepland naar Zelezna Ruda! Dit zou een toeristisch
dorpje zijn bij de Duitse grens. Op de kaart leek het
allemaal niet zo ver, een uurtje of anderhalf en je moet
er dan toch wel zijn… Na het ochtend ritueel gingen we
omstreeks 11:00 uur op weg. We gingen richting
Pelhrimo wegnummer 19 op richting Tabor.
Vanaf Tabor richting Pisek en vervolgens
Strakonice. Vanaf Strakonice richting
Horazdovice naar Klatovy, en hier richting
het dorpje Zelezna Ruda. Het was nu 14:30 uur! De
jongens veheugde zich op een zwemparadijs, Léan op een
boulevard en ik op een rustig strandje waar ik even de
ogen kon dicht doen… maar helaas niets van dat alles,
een dorpje met een heleboel night clubs
(verkeerde timing), een paar standjes en dat was het…
Dus na het likken van onze wonden gingen we richting het
huisje. Het was een hele beproeving voor Susan, deze was
dan ook vreselijk ‘uitgelaten’ op de terugreis.
De terugreis gingen we richting
Klatovy en vervolgens richting Plsen, vanaf
Plsen richting Praha. Dit was snelweg, een
langere maar veel snellere weg. Vanaf Praha weer
richting Pelhrimo. Eenmaal thuis gekomen wisten
Michel en Susan niet hoe snel ze naar het meer moesten
gaan om te zwemmen! Het was nu omstreeks 25 - 27 graden!
Ze durfde toch niet echt ver in het water te gaan, ze
hadden ergens een grote opgezette vis gezien, waarbij ze
stellig meldde dat deze vissen niet in het meer zwemmen.
Nadat ik ze overtuigd had dat deze wel degelijk in het
meer zwemmen, maar dat ze er niet bang voor hoefden te
zijn, waren ze toch even stil. Wellicht dat dit er mee
te maken had dat ze een iets te ver gegooid balletje
niet durfde te pakken…
Nadat ze gewassen waren zijn we bij
de pizzeria gaan eten, dit wilde de jongens namelijk
graag. Hier hebben we heerlijk gegeten en vervolgens een
klein rondje door het dorp gelopen. We besloten om een
ijsje in het dorpje Cerv Recice te kopen. De
kermis was overdag open geweest, ze waren al bezig met
het afbreken van diverse tentjes. De jongens gingen nog
in een soort reuzenrad (centrifuge) die horizontaal
begon en vervolgens naar verticaal stand ging en weer
langzaam horizontaal… Michel zat met een bleek smoeltje
gespannen af te wachten wat er allemaal ging gebeuren.
Uiteraard was het een ‘Cool’ ervaring!
Eenmaal thuis gekomen werden de
nieuwe vriendinnetjes weer opgezocht. Wouter was niet
bij Steffie vandaan te krijgen, Susan was vriendin met
Sophie en een klein beetje met Iris… en Michel was met
iedereen vriend! Ze kwamen pas laat binnen omstreeks
21:30 uur! Ze hadden verstoppertje gespeeld!
Het was vandaag heerlijk weer,
jammer dat we de hele dag in de auto hebben gezeten,
maar morgen wordt het toch ook weer mooi weer!
De dag begon niet zo goed, Léan had
zware hoofdpijn! Een paar tabletten paracetamol geslikt,
maar het wou niet snel helpen. Uiteindelijk ben ik en
Michel naar het dorp gegaan om boodschappen te doen.
Michel wist wat we nodig hadden, hij had het al enkele
keren met zijn moeder meegemaakt! Het was best wel een
gezellig winkeltje! Vriendelijke meisjes die je met een
glimlach helpen, hoe wil je de ochtend beter beginnen?
Thuis gekomen hadden de jongens de
tafel al gedekt. Léan bleef toch in bed, ze was toch
best wel ziek! Na het eten hebben Wouter en ik het
huisje schoongeveegd en hier en daar wat opgeruimd.
De jongens gingen weer hun nieuwe
vriendinnetjes opzoeken en waren al gauw in geen velden
of wegen meer te zien. Zelf ging ik nog het een en ander
lezen en TV kijken, lekker ontspannen! Léan die kwam pas
in de middag uit bed, ze was weer wat opgeknapt.
Ondertussen kwamen de jongens de sleutel voor de
roeiboot halen. Later kwam de vader van de nieuwe
vriendinnetjes vragen of we nog weggingen, de jongens
wilde liever blijven spelen. We spraken af dat wij eerst
twee uurtje naar het stadje Pelhrimo zouden gaan,
er zou namelijk markt zijn. Eenmaal daar aangekomen
bleek er dus géén markt te zijn. Enkele boodschappen
gedaan én een nieuwe horloge gekocht voor mij, Léan
wilde met alle geweld niets hebben… Dus heel voldaan
gingen we richting huis, onderweg de auto nog even laten
wassen! Het was wel even zoeken naar de auto, het was
een geheel andere kleur geworden. Thuis gekomen konden
de andere mensen op hun gemak naar het stadje toe.
Omstreeks 19:00 uur gingen we eten,
nu weer bij Hotel Slavie, de herinnering van de vorige
keer haalde ons over om hier nog een keer te eten. Bij
thuiskomst gingen de jongens nog verstoppertje spelen.
Omstreeks 21:30 uur kwamen ze weer binnen om snel naar
bed te gaan… nou… snel… na dreigementen dat ze morgen
niet na het eten naar buiten mochten ging het een stuk
beter. Wouter ging voor de zekerheid maar in een aparte
slaapkamer slapen, Michel en Susan bleven bij elkaar.
Léan is gelukkig weer opgeknapt.
De dag begon beter dan gisteren,
Léan had gelukkig géén hoofdpijn. Wel kwam Michel met
een zwerende splinter in zijn voet. Na veel theater
hadden we hem weer snel op de been. Na het ochtend
ritueel gingen de jongens weer buiten spelen bij hun
vriendinnetjes.
Léan en ik gingen een dag met heel
veel lezen tegemoet, ook het slapen in de zon ging ons
goed af. Kortom het was een heel ontspannen dag!
In de avond kwamen we de jongens
weer tegen, ze hadden gezwommen, spelletjes gedaan en
verstoppertje gespeeld. De tijd was omgevlogen. Na het
douchen gingen we eten bij het restaurant ‘Vinarna’. De
bediening was vandaag zeer traag, of de jongens waren
opstandig… Uiteindelijk hebben we heerlijk gegeten!
Uiteraard zijn we een ijsje gaan halen in het dopje
Cerv Recice.
Vandaag ging de wekker om 08:00
uur! Uiteraard stonden we niet te springen om eruit te
gaan… Léan en Susan gingen boodschappen doen terwijl ik,
Michel en Wouter de tafel gingen dekken. Susan was met
beide benen aan de verkeerde kant van het bed gestapt!
Dat beloofde heel wat… Na het hele ochtend ritueel
gingen we op weg naar Praag!
We wilden de wisseling van de wacht
gaan bekijken. We hadden gelezen én gehoord dat het
moeilijk was om je auto te parkeren in Praag, het viel
gelukkig mee. De eerste beste parkeergelegenheid was bij
het Museum! Dit is midden in het centrum. Hier vlakbij
is ook de Metro ingang. Uiteraard hadden we ook deze
keer dagkaartjes gekocht, voor de Metro, Tram én bus. We
gingen rechtstreeks naar de Praagse Burcht, Prazsky
Hrad, hier waren we precies op tijd. We gingen met de
groene metro van station Museum naar station
Malostranska, vanaf hier gingen we met de tram naar
Prazsky Hrad. En dit alles in één keer! Het was 11:45
uur toen wij daar aankwamen, het was al behoorlijk druk,
er waren meer mensen die dit bedacht hadden… vooral
reisgezelschappen. Dus zagen we op een afstandje de
wisseling van de wacht… Toch best wel leuk, die
mannetjes die op wacht staan, kaarsrecht naar voren
kijken, terwijl al die toeristen gekke bekken en samen
op de foto willen. De hele wisseling duurt ongeveer 15 á
20 minuten. Hierna hebben we de kathedraal bezocht, een
echt indrukwekkend gebouw! Te bedenken dat ze er
honderden jaren over hebben gedaan om het geheel af te
bouwen! Als je binnen stapt en die ontzagwekkende hoogte
ziet, dan krijg je toch respect voor die bouwers van
toen! Geen moderne kranen tot hun beschikking! Ook hoe
die schilderijen en houtwerken in de zij nissen
eruitzien, echt geweldig! In de kelder zijn de
graven te bezichtigen…
We vervolgde onze weg om met tram
23 naar station Malostranska terug en met de metro naar
station Starremesto, Oude Stad, hier is de Oude
stadsplein! Echt een heel mooi plein met héle oude
gebouwen tot gebouwen van vorige eeuw. Indrukwekkend is
het gebouw met 2 spitse torens, de Maria kerk. Ook het
raadshuis is indrukwekkend, vooral de typische klok.
Hier begon het zachtjes te regenen… We besloten hier om
een restaurant van de beroemde Amerikaanse keten KFC,
Kentucky Fried Chicken,
uit te proberen. Het viel niet tegen, een beetje weinig
frietjes, als je het met McDonald's vergelijkt. Hierna
gingen we het plein weer op om de diverse kraampjes af
te gaan… Susan vond voor niet al te veel geld een leuk
zilveren ringetje, Michel kocht een soort magische
ringetjes, een aantal halve cirkels die aan elkaar zijn
verbonden zodat je er verschillende figuren kan maken.
Wouter kocht een klein koperen fluitje aan een leren
veter. We besloten om het “Kosmos reisgids Praag” te
volgen en naar de nieuwe stad te lopen. Praag is echt
een hele mooie stad, ontzettend veel oude gebouwen. Een
heel gezellige sfeer, ondanks de regen! In de Nieuwe
Stad is het geweldige winkelen, een hele lange brede
boulevard met winkels en terrasjes. Hier hebben we een
ijsje gegeten en zijn vervolgens weer ondergronds
gegaan, het metroleven in… Het is toch indrukwekkend hoe
die metro onder de gehele stad door loopt! Je kan je het
haast niet voorstellen, een complete wereld onder de
grond, met hier en daar zelfs winkeltjes. Het is niet
geheel zonder gevaar… op een gegeven moment sprong
Wouter in een sluitende wagon, met ons er nog buiten…
dus sprong ik zelf tussen de deuren (!?) De deuren
gingen gelukkig weer automatisch open! Viel niet tegen
van deze oude wagons, hierna konden Léan, Susan en
Michel er ook nog snel inspringen. Na het racen onder de
grond gingen we bij het Museum weer omhoog en besloten
wat drinken te halen bij de vertrouwde McDonald's.
Hierna gingen we richting auto. We waren ongeveer 5 uur
in Praag geweest, helaas was het regenachtig weer, maar
heeft wel een indrukwekkende indruk achtergelaten. Hier
moeten we nog een keer heen. Wellicht een keer alleen
met Léan om de beroemde Opera’s te bezoeken…
Op de terugreis namen we een andere
afslag, hier gingen we ook meer de hele kleine tussen
weggetjes af. Dit is ook een hele leuke bezigheid, hier
kom je dan de kleine dorpjes tegen, en zie je ook dat
het niet bij iedereen zo goed gaat. Zo kwamen we langs
een hele mooie oude stuwdam. Ook langs wegen die niet op
de kaart stonden… We besloten om direct door te rijden
naar een restaurant. We zouden naar de Pizzeria te gaan,
maar deze was erg vol. Hierop gingen we naar een etage
daaronder, Hotel Slavie. Hier weer heerlijk gegeten. Op
weg naar huis werd al druk gesproken over de nieuwe
vriendinnen. Bleek dat deze ook naar Praag waren… en
later dan wij terug waren. Ondertussen hebben we het
vuur weer hoog opstookt en een glas wijn ingeschonken…
Het was vandaag een heerlijke dag,
ondanks de lichte regen… Het eerste bezoek aan Praag
vraagt om meer… wellicht dat het onze volgende vakantie
weer in Tsjechië zal zijn. Je weet maar nooit.
Vandaag zouden we, op aandringen
van de jongens, alleen boodschappen doen en uit eten,
verder alleen om en rond het huis. Hierdoor konden ze
met hun vriendjes spelen!
Na het ochtend ritueel gingen de
jongens natuurlijk als eerste naar hun vriendjes. Susan
was deze keer met beide benen aan de goede kant uit bed
gestapt! Een héél andere Susan was er! Het was mooi weer
dus het duurde niet lang voordat ze hun zwembroek en
sleutel voor de boot kwamen halen. Léan heeft heerlijk
op het balkon liggen zonnen, ieder ½ uur kwam ze binnen
om even bij te komen! De jongens zijn ook behoorlijk
verkleurd!
Léan en ik gingen samen nog even
het meertje op roeien! Het was een héle roei… we roeide
dicht langs een steile rotswand en strandjes, best wel
indrukwekkend om dicht langs een steile rotswand te
roeien, Léan nam nog een aandenken, een stukje rots mee
voor in het vitrinekastje (glazen kastje). We zijn nog
even door de nauwe steegjes van Cerva Recice
gereden en kochten een aantal flessen water bij het
lokale winkeltje.
Het avondeten zouden we eten bij de
Pizzeria, maar weer was deze vol! Toen zijn we maar naar
de Vinarna gegaan! De snelheid zat er weer in bij de
obers, en hebben hier wéér heerlijk gegeten.
Vandaag is het de laatste dag dat
we in Tsjechië zijn! Léan doet weer gewoon haar
boodschappen, nu met Wouter. Na het ochtend ritueel gaan
we nog even winkelen bij de vertrouwde Penny Market. Er
stond een verschrikkelijke lange rij voor de kassa, mijn
moed viel enkele meters onder de grond. Léan wist me
toch te overtuigen om in de rij te gaan staan. Toen we
ons hier doorheen hadden geslagen gingen we weer
richting het huisje! Eenmaal thuis aangekomen vlogen de
jongens direct weer naar hun vriendjes!
Léan en ik hebben weer een keertje
het meer rond geroeid! Nu mét fototoestel, om te
bewijzen dat het toch een hele tocht was… Hierna begon
het langzaam opruimen van het huisje. Michel had het
toch even te moeilijk met zichzelf en besloot om een
uurtje lekker nukkig door het villawijkje heen te lopen.
Hierna was hij zichzelf weer en deed met de rest van de
vriendjes mee. Ze besloten de kou (20 graden) te
trotseren om toch even te zwemmen. Het leek overigens
wel alsof alles op zijn eind was, je merkte aan de
jongens ook dat ze het een beetje zat of moe waren.
Blijkbaar geld het ook voor de jongens dat de laatste
dag altijd het langst duurt omdat je toch eigenlijk wel
naar huis wilt.
In de avond besloten we om toch
maar ’s nachts te vertrekken in plaats van in de
ochtend. We hoorden zojuist dat het drukste weekend in
Duitsland verwacht wordt. Hierdoor zijn we, als het goed
is, de drukte een beetje voor.
Nadat wij het de jongens vertelden
dat we in de nacht zouden vertrekken waren ze helemaal
door het dolle heen, de onrust sloeg toe! |
